Onzichtbaar, maar razend effectief

New-York-2Het venijn zit in haar relatieve onzichtbaarheid. Het wordt niet gepercipieerd als een ideologie. Het past zowel in de VS, het ‘Rijnlandse’ Europa, het Japan van Confucius, het ‘communistische’ Rusland en China. Ook Afrikaanse leiders nemen het over.

Het is een oorlog tussen de rijken en armen’, zei multi-miljardair Warren Buffet en ‘wij gaan winnen.’

Een meer passende beschrijving van neo-liberalisme kun je niet bedenken. Een systeem dat het toch al gemankeerde kapitalistische systeem verder in de problemen brengt. En Buffet krijgt gelijk. De grootste tech-bedrijven, allen uit Silicon Valley, bezitten een slordige €1.000 miljard, aan liquide middelen. Dat is niet de bedrijfswaarde. Apple is al meer dan €800 miljard waard. Ze kunnen nu alles kopen, ook regeringen.

Kapitalisme gaat in golven van ongeveer 50-70 jaar. Daarna is het spel uit. Monopoly laat het goed zien: in een avondje is het ‘systeem’ aan haar eind. Als een (groep) over alle kapitaal beschikt, is het uit met de lol. Je kunt levensduur wel een paar decennia oprekken als je maar genoeg ‘nieuw geld’ aanmaakt en mensen daarmee de winkels leeg laat kopen. Inmiddels is de wereldschuld niet meer door een normaal mens te bevatten. We zitten in de economische reservetijd.

De laatste geldmachine heet Quantative Easing, een bedenksel van de Europese Centrale Bank om nog een keer de pauzetijd op te rekken. Inmiddels heeft de ECB al €2.100 miljard in de economie gepompt. Met een raar trucje: het opkopen van schuldpapieren van de nationale banken. Zo konden die weer verder geld gaan uitlenen. Vooral Duitse banken hebben hiervan geprofiteerd. De sterkste wint. Altijd.

Het meeste ging niet naar MKB-ers, maar naar ‘investeerders’, partijen die nu de vastgoedmarkt oververhitten met het teveel aan geld. Ze kopen geen panden, maar hele straten. Dit verschijnsel wordt ‘verkocht’ als economische groei. Wat de vastgoedsector niet kon absorberen verdween naar de beurs, die daardoor koersen laat zien die losgezongen zijn van de bedrijfswaarden.

Maar wie kan het allemaal schelen? We vliegen toch mooi voor €25 half Europa door. Dat is toch ook te danken aan de ‘vrije markt’.

Ondertussen beginnen sommige economen de wanhoop uit te schreeuwen. Klaas Knot, president van de Nederlandse Bank bijvoorbeeld, die de Quantative Easing een wanhoopspoging vond en nog steeds vindt. Het werd niet gehoord. De media negeerde deze man, want hij verpeste de feeststemming. Of neem Jean-Claude Trichet, ooit de hoogste baas van de ECB. Drie weken geleden zei hij nog: onze naoorlogse cyclus is op. We moeten gaan resetten. Een gewoonte die al voor de jaartelling in het Midden-Oosten werd gepraktiseerd. Dan werden alle landgoederen elk 49e jaar weer gelijkelijk verdeeld en konden twee generaties weer het spel spelen.

De Russische econoom Nikolai Kondratieff (1892-1938) beschreef de 50-60 jarige cyclus ook, wat wij nu de Kondratieff Cyclus noemen.

Maar voorlopig hangen de slingers nog. De huizenmarkt gaat als een dolle, de beurzen laten weer mooie cijfers zien.

Voor wie in de feestvreugde toch even achter het gordijn wil gluren, kan ik onderstaand artikel van harte aanbevelen.

Artikel in The Guardian

Reacties zijn gesloten.

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: