Nederland in zorgelijke staat

cropped-header-enerzijdsanderzijds2.jpg

‘Niet eerder heb ik mij zoveel zorgen gemaakt over de toekomst van dit land’, stelde mijn buurman vorige week. Een rustige man. Maait zijn gras stipt, houdt niet van onkruid tussen de tegels, maakt het stoepje van zijn oudere overbuurman sneeuwvrij: ‘Ik ben straks ook aan de beurt om slecht ter been te zijn.’

Hij maakt zich zorgen. Over van alles en nog wat. ‘Wat waren dat mooie jaren die zestiger jaren waarin we meer democratie kregen. Democraten ’66 zagen het licht. Nu schaffen ze in een noodtempo het referendum af. Studenten protesteerden nog. Nu zeiken ze alleen over hun studielening of dat ze geen hypotheek kunnen krijgen voor hun huisje.’
‘In de negentiger jaren ging het ons goed. Internet was de Grote Belofte. We zouden vrij zijn, van alle informatie en meningen wereldwijd kennis kunnen nemen. ‘En het internet is niet meer om uit je huis naar de wereld te kijken, de wereld kijkt nu via internet naar jou. Of heb jij niet van de Sleepwet gehoord?’
De Berlijnse Muur was net gevallen, jeetje, ik was blij als een klein kind. ‘Ik heb gehuild, voor die Duitsers. Kun je je dat voorstellen?’

Ineens was de Koude Oorlog voorbij. We ontwapenden. Militair en in ons denken. ‘De Russen waren ineens onze vrienden. Wat waren ze dankbaar dat ze de Muur lieten vallen. Ze hadden 400.000 militairen klaar staan. Maar die bleven thuis. Dank je wel Gorby.’

Maar met ‘9/11’ kwam een abrupt einde aan de feestvreugde. Het drama maakte dat Amerika wild om zich heen begon te slaan. Niet het land van de kapers van de vliegtuigen, Saudi Arabië, kreeg er van langs, maar Afghanistan. ‘Ik begreep er niets van.’ Mijn buurman kijkt oprecht onwetend. ‘Weg vrede. Rusland werd langzaam weer onze vijand’, vervolgt hij. Nog voor het gedoe in Oekraïne. Onze legers staan weer aan de Russische grens. Wat zullen die Russen zich na de vreedzame hereniging van Duitsland genaaid voelen. De bevrijders van Berlijn. 27 miljoen doden. Ach, wie weet dat nog? We denken dat de Amerikanen die NAZI-snor er onder kregen.’

Het in de tachtiger jaren ingeslopen neo-liberale denken werd in het nieuwe millennium voelbaar. Alles werd geprivatiseerd. Alles moest winstgevend zijn. Buurthuizen moesten dicht. De overheid kleiner. De sociale woningbouw moest naar de markt. ‘Ach, alles eigenlijk wat los en vast zat was ineens markt.’ Hij kijkt er spijtig bij.

Hij snuit zijn neus. ‘Word je emotioneel Charles?’, vraag ik. Hij negeert mijn vraag. ‘En kijk waar we nu staan’, gaat hij verder. ‘Na 30 jaar neo-liberalisme moet iedereen ‘ondernemer’ worden. Dat kan toch niet iedereen. Zelfs spreekt men al over weerbare daklozen. Wat een flauwekul. Waarom zijn die mensen dan dakloos?’
Hij ergert zich steeds meer. Hij loopt rood aan. ‘En dan die €1.400 miljoen, dat is toch €1,4 miljard naar SHELL en UNILEVER? En dan gaat de huurtoeslag in dezelfde maand omlaag.’ Hij vloekt.

muurvalHij toont een foto van de Berlijnse Muur. Nou ja, met een gat er in. Mensen stromen huilend door de smalle doorgang. ‘Voel je wat ik bedoel? Wat zijn we nu aan het doen? We staan met onze legers nu in voormalig Oost-Europa. De kernwapens op de Amerikaanse basis Ramstein (50.000 man personeel) in Duitsland zijn vorig jaar in Ramstein vernieuwd. Maar niets erover in onze media. Het lijkt niemand te boeien. In de tachtiger jaren liep het Museumplein nog vol tegen de plaatsing van kernraketten. Nu is iedereen druk met zijn marginale onderneminkje, of om zijn hypotheek rond te krijgen. Mensen komen hun huis niet meer uit voor een raketje meer of minder. De oplopende spanningen met Rusland lijkt ook op niemand enige indruk te maken.’

Ineens verandert hij van onderwerp. ‘Wat vind jij nu van Black Friday?’ Ik stamel iets van dat ik daar niets mee heb. ‘Is dat alles?’, werpt hij boos terug. Om vervolgens een tirade tegen de ‘Amerikanisering’ van onze cultuur te openen. ‘Kijk, natuurlijk is een deel van die moslims geen lievertje. Maar hoeveel hebben die gasten nu onze cultuur veranderd? Dat gezeur van de PVV en die Bodet, of hoe heet hij eigenlijk, moet eens ophouden. Ik word nou ziek van al dat Amerikaanse gedoe. Al die obesitas-schuren. Engels op de universiteiten. Vondel vertalen in het Engels. En neem die AIRBNB, zeg ik dat goed? Daar worden wij toch niks wijzer van?’

Hij staart naar de McDonald’s aan de overkant van de straat. ‘Jij weet natuurlijk niks van economie, toch?’ Ik kijk hem vragend aan. Ik lees echt wel de krant, dus ja, ik weet er wel wat vanaf.
‘Oh, geloof jij dan nog in de euro?’ Hij wacht niet op mijn antwoord. ‘Dat ding gaat het toch niet redden? Wat die bank in Frankfurt doet, al dat geld bijdrukken, dat is toch niet goed? Wel €210 miljoen.’ Ik aarzel, maar corrigeer hem toch: ‘Het is €2.100 miljard.’
Geïrriteerd: ‘Ach, wat maakt het uit, het is gewoon veel geld. Dat is dus nodig om dat ding in de lucht te houden. Kansloos.’

Het blijft even stil. Ik had het met hem over de heg willen hebben. Die mag ook wel eens gesnoeid worden. Maar hij vind dat het mijn heg is. Maar hij staat midden op de erfscheiding. Nu is het zijn beurt. Vorige keer snoeide ik dat ding.

‘Zullen we het even over de heg hebben’, probeer ik. ‘Ja zo. Wat vind jij van dat Europa, die kliek in Brussel?’
Ik vind het zorgelijk, maar we kunnen toch niet zonder EU verdedig ik. Ik heb ook nog een schone Europese vlag op zolder liggen. Maar die heb ik al lang niet meer aan de gevel gehad.
‘Nou, van mij mag dat zaakje daar op de schop. Die Juncker, dat is toch geen staatsman. Gewoon een hoge ambtenaar die te veel losse handjes heeft en de fles te veel aanraakt. Natuurlijk, er moet een samenwerking zijn. Dat weet ik ook wel. Maar het moet meer op de mensen zijn gericht, socialer, democratischer, minder naar de pijpen dansen van de grote kumpanies.’

‘En laten we die Russen eens meer te vriend houden. We doen wel met ergere regiems zaken. Die Putin is wel onze grote buurman. Natuurlijk, altijd je knuppel achter de hand houden, maar met een bosje rozen naar Moskou. Snap je? Kunnen we weer rustig slapen. Trouwens jouw rozen staan er kek bij. Je moet alleen die heg eens snoeien.’

 

Reacties zijn gesloten.

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: