Verstoring, verwarring, vernietiging, vernieuwing

Run op de bank tijdens de Great Depression

Het huidige proces dat we doormaken is volgens onze leiders ‘Het Nieuwe Normaal’. Maar hoe weten ze dat zo zeker? En wie bepaalt wat dat ‘nieuwe normaal’ is? Wat mogen we verwachten van de overgang naar dat nieuwe normaal? En is deze transitie onvermijdelijk? Een routekaart naar een leven na Covid.

De transitie in 4 fases

We zitten midden in een mondiale transitie. Een overgang van de huidige economie naar een nieuwe. Gepland, gewild, noodzakelijk en onvermijdelijk.
Dit transitieproces is geen normale hervorming die zich in een Miljoenennota laat aankondigen. Dit gaat om het losmaken van krachten die zullen vernietigen: bestaande industrieën, bestaande banen, bestaande werkwijzen, bestaande economische machtsverhoudingen op micro en macroniveau.
Het proces leidt tot verdriet, paniek, woede, protesten, opstanden en het gedwongen aftreden van regeringen en een niet ondenkbare maatschappelijke chaos. Dit proces moet overvallen, krachtig zijn en niet door tegenkrachten afgezwakt kunnen worden.

Een virus lijkt daarom gebruikt te worden om de maatschappelijke aandacht en energie weg te sturen van de verwoestingen van deze financieel-economische reset, de verstoring. Of het virus daarbij is gecreëerd, ontsnapt of ‘alleen’ dankbaar wordt misbruikt, laten we in dit artikel in het midden: het virus is er, en doet haar werk: de focus richt zich op de maatregelen, de lock downs, de mondkapjes, de testen, de cijfers. Ondertussen wordt de mondiale economie onderuit geschoffeld.
De door het virus ontstane verwarring is groot en leidt tot maatschappelijke verdeeldheid die het ontstaan van een krachtige oppositie voorkomt. De media zijn de aanjagers en versterkers van deze fase van verwarring. Zij zorgen ervoor dat ‘oppositionele krachten’ geen ruimte krijgen om een groot publiek te bereiken en hun ‘alternatieve feiten’ onschadelijk worden gemaakt.
Ondertussen gaat de sloop, de vernietiging, verstopt achter de schutting van het virus in hoog tempo door. Immers het virus zal een keer haar verstorende werking verliezen. Men moet snel handelen. Een half vernietigingsproces is onvoldoende voor een langdurig herstel.
Uiteindelijk moet uit de economische puinhopen een nieuwe economie ontstaan, een die het kapitalistische model de kans geeft om weer enkele generaties te vernieuwen, te groeien en als model te overleven.

Ik laat hier bewust alle andere zichtbare en minder waarneembare agenda’s gericht op machtsverschuiving en -concentratie, controle van de bevolking (gedrag en omvang), commerciële kansen voor farma, versnelde invoering digitale en biometrische ontwikkelingen, en andere doelen buiten beschouwing.

Als kapitaal zich ophoopt

Eeuwige groei bestaat niet. Deze constatering is geen hogere wiskunde. De eenzijdige exploitatie van de aarde heeft haar grenzen. Het door concurrentie steeds goedkoper produceren van goederen impliceert uitbuiting op mondiale schaal. Voor Marx, die overigens geen pertinente tegenstander van kapitalisme was, maar wel waarschuwde dat zelf-destructie een systeemkenmerk was, vormde vooral de accumulatie van kapitaal een probleem. In plat Nederlands ‘de duvel schijt op de grote hoop’, oftewel wie geld heeft krijgt steeds meer, wie weinig heeft verliest ook dat kleine beetje.

Uiteindelijk leidt kapitaalaccumulatie tot onttrekking van koopkracht bij de massa, terwijl de extreem rijken met hun kapitaal niets meer aan de normale economie kunnen bijdragen. Hun kapitaal vindt een weg in efficiencyverbeteringen van productieprocessen waardoor de factor arbeid weer aan waarde verliest en de kapitaalverstrekker nieuwe winsten maakt. Als het surplus van kapitaal bij enkelen te groot wordt, verdwijnt het naar speculatieve activiteiten, zoals op de beurs, vlucht in vastgoed of wordt aangewend om invloed, macht en aanzien te kopen.

Schöpferische Zerstörung

Karl Marx, verguisd en bejubeld.

Terwijl velen al sinds de financiële crisis van 2008/2009 voorvoelden dat de lekkage van het dak niet meer even gefixt kon worden, maar dat een nieuw dak nodig was, kon niemand voorspellen wanneer de dakdekkers zouden komen. En toen ze kwamen bleken ze het hele huis te willen verbouwen wegens een mysterieuze schimmel die zij in de kelder hadden gevonden.

Karl Marx zal het waarschijnlijk niet hebben verbaasd. Voor hem was al midden 19e eeuw duidelijk dat kapitalisme ‘interne tegenstrijdigheden’ heeft die maken dat zij (het systeem) dat alleen kan oplossen door dat wat zij heeft opgebouwd periodiek weer te vernietigen. Voorafgaand zag Marx nog wel twee andere, voorliggende, strategieën. De eerste is bestaande markten zoveel mogelijk exploiteren. Een tweede was het zoeken van nieuwe markten, eerst in eigen land, daarna mondiaal. Als deze opties waren uitgeput rest niets anders dan vernietigen van de opgebouwde waarde teneinde daarna het spel van groei en expansie opnieuw op te kunnen starten.

Bij de noodzakelijke of onvermijdelijke periodieke destructie van kapitaal en kapitaalgoederen zijn er volgens Marx twee opties: de ruilwaarde vernietigen of de gebruikswaarde, of beide. Bij de eerste vorm wordt de markt zo verstoord dat de prijzen kelderen, dus de ruilwaarde. De gebruikswaarde blijft gelijk. Neem vastgoed. De markt kan zo gestuurd worden dat de ruilwaarde van vastgoed keldert, maar het gebruik en dus de gebruikswaarde van het vastgoed in stand blijft. Meestal betekent het dat ‘oud kapitaal’, met de oude spelers, het afleggen tegen nieuw kapitaal van nieuwe spelers. Zie de snelle groei van techbedrijven en grote online shops. Dit ten koste van mondiale faillissementen in het MKB. Het is deze vorm van destructie waarbij nieuwe spelers hun kansen pakken om van de gebruikswaarden tot nieuwe ruilwaarden te komen. Het is ook deze vorm die leidt tot extreme rijkdom bij enkelen. Zie de explosieve groei van vermogen van mensen als Bill Gates, Jeff Bezos en Mark Zuckerberg.

Hoe cynisch het ook klinkt, de vernietiging van gebruikswaarde van goederen en productiemiddelen werd meestal door een ontketende oorlog gerealiseerd. Voor sommigen is dat wat wij nu meemaken dan ook ‘de Derde Wereldoorlog’. Echter een oorlog op grote schaal zou in deze tijd van overvloedige arsenalen van kernwapens ook tot vernietiging van diegenen leiden die de vernietiging nodig hebben om hun spel weer op de wagen te krijgen. Er moest een andere reden komen om een mondiale crisis te veroorzaken, ‘een schimmel in de kelder’. Of Corona die ‘schimmel in de kelder’ is, is punt van speculatie.

Kondratjev

Nicolaj Kondratjev (1892-1938) was een Russische econoom die ontdekte dat economieën voorspelbare cycli doorliepen van 50 tot 60 jaar. Deze wetmatigheid van terugkerende groei en crisis zou door vier zaken kunnen worden verklaard. Zo zou de winstmarge na verloop van tijd afnemen en in verlies omslaan. Ook zouden er nu eenmaal periodes zijn van innovatie, maar ook van stagnatie van innovatie waardoor verdere groei wordt afgeremd.

“Today, America would be outraged if UN troops entered Los Angeles to restore order. Tomorrow they will be grateful!

This is especially true if they were told that there was an outside threat from beyond, whether real or promulgated, that threatened our very existence. It is then that all people of the world will plead to deliver them from this evil.

The one thing every man fears is the unknown. When presented with this scenario, individual rights will be willingly relinquished for the guarantee of their well-being granted to them by the world government.”

Member of Bilderberg Conference 1991

Ofschoon zijn bevindingen zeer aannemelijk waren, vond men toch onvoldoende statistisch bewijs om de zogenaamde ‘Kondratjev-golf’ wetenschappelijk te onderbouwen. Toch kan het bestaan van enigerlei van cyclus niet ontkend worden. Wij zijn nu 75 jaar na de herstart van veel westerse economieën die zwaar gehavend uit de Tweede Wereldoorlog te voorschijn kwamen. Sommige zeggen dat we al zeker een decennium in de reservetijd zitten, gefaciliteerd door de astronomische kapitaalinjectie van de Europese Centrale Bank en de Amerikaanse Federal Reserve, de zogeheten ‘Quantitative Easing’.

Aftellen naar 2020

Het werd onvermijdelijk. Het kon zo niet verder. De crisis van 2008/2009 leek een laatste waarschuwing. Er moest een Grote Reset komen, maar om die voor te bereiden was tijd nodig. En met de bovengenoemde Quantitative Easing werd die tijd gekocht. Met €2.500 miljard kocht de ECB die tijd. De grote mondiale instituten begonnen met de voorbereidingen: de Wereldbank, het World Economic Forum, de Rockefeller Foundation en nog zoveel meer belanghebbende personen en instituten.

De laatste ‘oefening’ vond plaats in New York in de laatste maanden van 2019. Op initiatief de Bill & Melinda Gates Foundation vond Event201 plaats, een voorbereiding op ‘een pandemie’. Het geeft voeding aan de gedachte dat de huidige Corona-pandemie onderdeel uitmaakt van de inmiddels bekende ‘Great Reset’.

De deelnemers aan Event201

Bestaat er ook een maatschappelijke cyclus?

Zijn er naast economische cycli ook maatschappelijke cycli herkenbaar? Volgens de analyse van Peter Paul Parker wel degelijk. Hij ziet dat staten of samenlevingen ook een patroon van ontwikkeling doormaken. Of die cycli overal even snel gaan, of zelfs zich overal voordoen is zeer de vraag. Toch blijken zijn beschouwingen uit 2015 akelig van toepassing op onze West-Europese samenlevingen van nu.

(1) Hij start de cyclus met een samenleving die onderdrukt wordt en zich langzaam hiervan bewust wordt, of beter ontwaakt.

(2) Na de ontwaking verliest de samenleving haar angst voor de overheid en staat op tegen de repressie door de overheid.

(3) Velen voelen zich moedig en gaan in verzet tegen de onderdrukking.

(4) Als een kleine groep eenmaal de smaak van vrijheid heeft geproefd moet dit toch voor iedereen te realiseren zijn. De vrijheid wordt een kenmerk van de hele samenleving.

(5) Na verloop van tijd sluipt vanzelfsprekendheid en zelfgenoegzaamheid in, overvloed van welvaart en vrijheid is gewoon geworden.

(6) Peter Paul Parker: ‘Als een land eenmaal zelfvoldaan is, dan is de stap naar apathie snel gezet. Het is duidelijk dat er gangsters zijn die de regeringen van de westerse wereld besturen en dat hun misdragingen in het zicht zijn. Zoals Tacitus al zei: “Hoe corrupter de staat, hoe talrijker de wetten.” Van pedofiele dekmantel, onkostenschandalen, gevaarlijke technologieën die worden uitgerold, massale belangenconflicten, het creëren van onze geldhoeveelheid door privépersonen…
Bedrijven – allemaal gesanctioneerd in de wet – en politici die het volk verraden door terug te komen op hun manifestbeloftes, om er maar een paar te noemen. Er zou een enorme publieke verontwaardiging moeten zijn, maar het enige wat we zien is dat een relatief klein aantal moedige zielen hun best doen om de mensen te laten begrijpen, erkennen en bovenal, om te handelen. De apathie heeft onze samenleving vandaag de dag in haar greep.’

(7) De apathie gaat over in afhankelijkheid van geld. Dalai Lama: ‘humanity sacrifices his health in order to make money. Then he sacrifices money to recuperate his health. And then he is so anxious about the future that he does not enjoy the present; the result being that he does not live in the present or the future; he lives as if he is never going to die, and then dies having never really lived.’

(8) De onafhankelijkheid maakt plaats voor gebondenheid en onvrijheid. De basisvaardigheden om zichzelf in leven te houden heeft de samenleving uitbesteed aan de grote concerns die alles voor regelen. Er is geen weg terug meer naar een zelfstandig leven. De samenleving heeft zich ‘vrijwillig’ aan de big companies uitgeleverd.

Ga terug naar (1).

Het artikel is 14-9-2020 aangepast.

Dit artikel is onderstaand als pdf-document te downloaden.

Reacties zijn gesloten.

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: